شعر
پیاده رو پر بود از دختر و پسر
یکی نگاهی کرد و خندید
ردشد
آن یکی چشم غره ای آمد و سرش را چرخاند
من مثل غریبه ها یکی یکی خودم را کنار کشیدم
طعنه هم خوردم
پیاده رو پر بود از دختر و پسر
دختر ها می گفتند (پسره)
پسرها می گفتند (دختره)
حسابی گیج شدم
پام گیر کرد
لای آدم ها خوردم زمین
دخترها خندیدند
پسرها دستم را نگرفتند .
وقتی زلزله آمد
هشت ریشتر خراب شدم
مادرم هشت بار آوار زایید
پدرم آجرباران شد
وقتی زلزله آمد
خواهرم نامزدش را گم کرد
برادرم توی قبر رفت
همه دیوارها روی سرمان ریختند .
خرمن خرمن
از تبار توام
به صافی تو صیقل خورده ام
از زمانه که بی پروا
مرا در آغوش کشید
این جبر بودن
بی مهابا
لبریزم می کند
صدف مروارید می سازد و
بااشتیاق
تو ، من را .
قاصدک سراسیمه بود
در گریز از وحشت له شدن
دربه در
دنبال تومی گشت
نهر بوی لجن می داد
و باران سیاه
این دوده ی کدام نکبت است ؟
بر دریا نشسته است
در جوار سبزه ی بی رنگ
در محو گل میخک
نجابت نفس کشیدن از سوراخ بینی و دهان
به شش ها پناه برده است
نارنج ها رنگ باخته اند و
هیکل تنومند تو
در هیبت این سیاه
بیچاره مانده است .